Yıllar önce evi yola giden, ömrünü geçirdiği mahallesinden ayrılmak zorunda kalan biri olarak söylüyorum…
Bugün yaşadığım yerde de yine yol ve ulaşım sorunu yaşayan biriyim.

O günlerin mağduriyetine karşılık, belki bir gün düzgün bir yola, rahat bir ulaşıma kavuşuruz diye umut etmiştim.
Yedi yıldır yükselen inşaatların, dar bir “çakal yolu”ndan geçen kamyonların, mikserlerin arasında, bireysel çabalarla yaşamımızı sürdürdük.
Yine de “belki bu kez olur” diyerek umutla, dikkatle dinledim ama gördüm ki…
Yakın zamanda bir yol yok.
Uzak vadede planlanan yol da evimizin yine uzağından geçecek.

Fotoğrafa baktım, anladım ki bu yol bana nasip olmayacak,
Benim ömrüme yetişmeyecek…

Dipnot olarak da şunu eklemek isterim:

Yıkılan evimizin yerine yol yapılmadı; yol kenarı olarak kaldı.
Üstelik, o alanın üzerine bir vatandaş kümes yaptı.
Evimiz yıkıldığında, o zor günlerde ortalıkta haberci yoktu…
Ama kümes yapılınca habere geldiler.

İçimdeki “mağdura yardımcı ol” canavarı işte böyle doğdu.
Hiçbir şeyin helalliğini vermiyorum;
Varsa bir hesap, Allah’ın kapısında buluşuruz.

Yasemin Özçelik