MAZİDEKİ EVİM

Taş duvardan bahçeleri vardı.

Bir zamanlar mazide hatırası vardı.

Manolya kokulu bahçeleri vardı

Evim benim kahır taşım ortağım.

Bizler Bir aileydik yıllarca,

Tahta duvarlarında resimler,

Süslerdi odamızı mimari nakkaşlar.

Evim benim sırdaşım ortağım.

Bahçelerde rengârenk kokulu çiçekler,

Dallarında Bülbüller susmaz öter bir zevk.

Tarlalarda kuzuları meler zıplayarak.

Evim benim can yoldaşım sırdaşım.

İbibik başlı bol sulu kuyularım vardı.

Kapısında koçbaşlı tokmaklarım vardı.

Yıllardır eşiğinde çizgi taşı oynadığımız,

Evim benim Candaş’ım ortağım.

Bana ninni söylerdi, tahta ayaklı beşiğim.

Ocak başı yemekleri, uzun bacalı evim.

Ama ne çare şimdi eskilerde kaldı.

Evim benim kahır taşım ortağım.

Yıkıldı duvarları, bozuldu bahçeleri.

Çağa ayakbastı o da demode oldu.

Şimdi artık beton duvarlar demode oldu.

Nerde şen, tarihi, sağlıklı neşeli evim.

NECATİ DİLİ AZAKLIHOCA KÖYÜ 26.07.1994